Forum

Het is misschien een goed idee dat de bevolking zich eens uitspreekt over de huidige gang van zaken. Het (correctief) referendum is door dictator Wiegel weggebonbardeerd. Maar ook nieuwe verkiezingen is, mijns inziens, helemaal niet zo'n slecht idee. Maar ja, wie ben ik?

zou een goed idee zijn om 5 miljoen uit tegeven aan drugs bestrijding uittegeven zoals heroine dat binnen komt in bruine zwarte koffer dat zou nut hebben

Het zal mij benieuwen wat de Farizeënclub (CDA) zal gaan maken. De baantjesjagers binnen de papeclub krijgen het spaans benauwd. En de man achter de zorgperikelen en het electronisch patiënten dossier, mag, wat mij betreft, vanavond nog een enkeltje Siberië krijgen.

Mijn grootste valpartij was op 16 december 1994. Ik was toen 34, en wilde een puzzel halen van onze vliering in mijn ouderlijk huis voor mijn nichtje. Dom genoeg stapte ik op een gipsplaat en viel een paar meter naar beneden. Had heel veel pijn, maar ben (gewoon) opgestaan, en heb van de dokter een paar pijnstillers gekregen. Maar de pijn werd in de loop van de avond en nacht veel erger.
De dag die daarop volgde was een zondag en mijn huisarts heeft mij de maandag erop naar het ziekenhuis verwezen. Daar, en dat is iets om nooit te vergeten, werden er foto's gemaakt.
Later werd ik geroepen door een verpleegkundige, die tegen mij zei: mevrouw, dat u nog loopt!
Mijn rug bleek op 3 plekken gebroken te zijn, en de onderste wervels waren verbrijzeld.
Ik moest toen vanzelfsprekend blijven in het ziekenhuis en ben de hele maand december gebleven, dus ook kerst en oud en nieuwjaar. In verband met de feestdagen is die operatie uitgesteld.
Ik heb stalen pinnen in mijn rug gekregen, en deze zijn er ook weer uitgehaald (een half jaar later).

Dit verhaal is in een notedop verteld, maar dat heeft bij mijn natuurlijk veel losgemaakt.

Ik ben hier, bijna, geheel van hersteld, wat ik hiervan geleerd heb, dat is dat gezondheid nooit vanzelfsprekend is! Een ongeluk is zo gebeurd en ook het meeleven van mijn familie en collega's, dat zal ik nooit vergeten. Dus dat maakte voor mij een geluk bij een ongeluk.

Drie belangrijke valpartijen in mijn leven:
Toen ik zes was hield ik een fietsrace met mijn broer van een jaar ouder. Ik lag aan kop, in gewonnen positie, keek even om en toen lag ik… Er stond zomaar een auto geparkeerd op het parcours! Al mijn tanden eruit of los. De tandarts heeft mijn hele melkgebit getrokken, en ik heb weken lang zonder gebit rondgelopen… Gelukkig kwam mijn ‘grotemensengebit’ snel.
In 1993 een opzettelijke val, met valscherm. Een geweldige belevenis, een cursus parachutespringen. Daar teer ik nog op…
Een jaar of vier geleden een valpartij met (alweer) een fiets. Onderuit over een blaadje. Schouderbanden los, operatie, ontsteking, operatie… Het is redelijk hersteld, ik heb er gelukkig weinig last meer van, en kan weer / nog steeds fietsen.

Er is natuurlijk altijd wel een reden te vinden waarom je niet zou moeten geven. Dat het geld niet terecht komt daar waar het zijn moet is wel de slechtste.
We denken er toch ook niet bij na als we bij Sail een ijsje kopen dat twee keer zo duur is normaal. Wie steekt dat extra geld dan in de zak.

Ook al zou slechts een klein deel wel juist terecht komen dan kan dat voor die mensen een redding zijn.
Die 5 euro die overblijft van de 25 die we geven is daar misschien wel 50 euro.

Met vriendelijk groet

Hans Stokvis

Ik heb direct geld overgemaakt op het rek.nr van het rode kruis toen er nog geen sprake was van een gezamenlijke actie omdat die w.s. niet zou slagen omdat we nog met vakantie waren.
Ik was daar verbaasd over omdat steeds meer nederlanders een schotel/internet/telefoon hebben in de camper en caravan en via speciale programma's alles kunnen volgen wat in nederland (en de wereld) speelt en steeds meer mensen via internet geld kunnen overmaken.
Ook nu heb ik weer gegeven aan het gezamelijke nummer.
Deze ramp is voor deze mensen zo heftig en grijpt zo in in hun hele leven en toekomst dan moet je geven en even alle spookverhalen over dat het niet goed terecht komt terzijde schuiven en niet als argument gebruiken om niets te geven.

Het is een nobel gebaar, geld te storten. Maar nu ik heb gehoord en gelezen dat de Christelijke Pakistani volgens de moslims daar, zo gauw mogelijk mogen verdrinken, krijgt Pakistan van mij geen cent.

Reeds vóór de actie heb ik al wat gestort, naar Mensen in Nood en Artsen zonder Grenzen. Deze organisaties zijn reeds ter plaatse.
Verder kon ik niet achterblijven bij de gezamenlijke actie van SHO. Wel enigzins bescheiden bedragen.

Hulp is van humanitaire aard, los van wat voor regime, religies dan ook.

Men moet daar wél een keer ophouden met geweld. Dat heeft nog nooit iets opgelost
Alleen vrede is heilig en hulpverlening is ook daar een steuntje in de rug voor. Respect voor allen die allen respecteert.

Hallo,

Ik heb zelf een kaaswinkel, maar ik ben niet graag volledig afhankelijk van electronica of de bank voor betalingsverkeer. En niet om het zwartgeld! Allereerst moet maar eens duidelijk gemaakt worden wat het pinnen en chippen voor een kleine winkelier kost. We zijn afhankelijk van een paar aanbieders die niet erg concureren. Zij hebben daardoor steeds meer macht en worden we dus afhankelijk van de grillen van banken en software bedrijven die het betalingsverkeer "beheren". Als grootwinkel bedrijven meer aandacht hebben voor mensen (klanten en medewerkers) en minder onpersoonlijk worden is er ook veel minder gevaar op diefstal en overvallen.

Groeten Ric de louw Venray